Cijfers verzamelen rond seksueel overdraagbare aandoeningen (soa) en hiv is geen sinecure. Heel wat instanties in België doen inspanningen om dit op goede manier te doen, maar in vele gevallen schieten zij helaas te kort. Het vaststellen van een soa is immers ook niet eenvoudig. Heel wat soa verlopen asymptomatisch, je merkt dus niet wanneer je ze hebt. Zij komen dan vaak ook pas aan het licht bij een algemeen bloedonderzoek. Bovendien bestaan er in België met betrekking tot soa heel wat verschillende registratiesystemen waardoor artsen in vele gevallen het bos door de bomen niet meer zien en haast geen soa aangeven.

Het registratiesysteem voor hiv is veel beter uitgewerkt en gold lange tijd als een voorbeeld voor de andere landen in Europa. Maar ook deze cijfers kunnen niet ongenuanceerd gebruikt worden. Het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid geeft immers sinds het begin van de epidemie een cumulatief overzicht van de populatie van mensen met hiv in België. Dit beeld klopt niet meer helemaal omdat heel wat mensen ondertussen niet meer in België verblijven of reeds gestorven zijn aan neveneffecten van hiv/aids en niet uit de statistieken kunnen worden gefilterd. De cijfers geven een overzicht van het aantal vaststellingen van hiv in een bepaald jaar, maar hoe lang mensen dan reeds hiv hadden is uit de cijfers ook niet duidelijk.