Als je niet vertelt hebt dat je seropositief bent en er loopt iets mis bij een seksueel contact (bijvoorbeeld een gescheurd condoom), dan moet je je partner wel op de hoogte brengen. Op het moment dat het condoom scheurt, beteken je immers een risico voor de gezondheid van je partner. Als je nalaat om je serostatus op dat ogenblik te vertellen, laat je ook na dat de persoon met wie je seksueel contact had, zich kan laten behandelen met PEP.

Bewust onveilig vrijen kan naast gezondheidsrisico's ook grote juridische gevolgen hebben. In onze buurlanden zijn er reeds precedenten bekend. Hoewel ons rechtssysteem anders in elkaar zit, is het ook in ons land mogelijk om vervolgd te worden voor onveilig seksueel gedrag en het blootstellen van iemand aan hiv. Wanneer twee mensen met elkaar overeenkomen om onveilig te vrijen, is dit een gezamenlijke verantwoordelijkheid of informed consent. Als daar iets misloopt, moet natuurlijk wel gekeken worden hoe duidelijk deze afspraak was. Afspraken op een bepaald moment kunnen achteraf anders bekeken worden. Indien er een proces komt, moet de persoon die een klacht indient wel aantonen dat de ander schuldig is aan een bepaald vergrijp. Bij seksuele contacten is dit niet zo gemakkelijk. Toch is het goed om hier op voorhand rekening mee te houden.

Op juridisch vlak heeft iemand met hiv duidelijk de plicht om het veilig te houden. Zelfs als de andere partner zegt dat het voor hem niet belangrijk is, ontslaat dit de seropositieve niet van verantwoordelijkheid. Ook ethisch heeft iemand de gewetensplicht om zijn of haar verantwoordelijkheid te nemen. De bescherming van de ander is een elementair respect dat voor iedereen geldt. Zelfs bij wederzijdse instemming lijkt het vanuit maatschappelijk oogpunt geen wenselijk gedrag. Gezondheidsrisico's vermijden is (indirect) immers in het belang van iedereen en geeft blijk van respect voor de waardigheid van allen.

Ondanks de wetenschap dat er een risico bestaat om besmet te worden, kunnen twee partners er op een bepaald moment toch voor kiezen om het condoom achterwege te laten. Als een van de partners (bijvoorbeeld bij een besmetting) zou beslissen om klacht in te dienen, zal hij of zij de schuld van de ander moeten bewijzen. Dit zal altijd het breekpunt zijn voor de rechtbank: was er instemming of niet? Bewijzen dat je partner het ermee eens was, is niet eenvoudig. Als dit niet duidelijk is, kan de seropositieve als verantwoordelijke gezien worden.

Wetenschappelijk gezien is de kans op transmissie van hiv zeer klein als iemand succesvol op combinatietherapie staat. Maar de verantwoordelijkheid van de persoon in kwestie wordt hierdoor niet kleiner. De kans op besmetting blijft immers reëel en juridisch gezien geeft een percentuele kans geen verschil.  

De angst kan reëel zijn, maar ontslaat iemand met hiv niet van verantwoordelijkheid. Het kan zijn dat iemand niets zegt uit schrik dat de ander dit zou doorvertellen. Ethisch gezien gaat die ander dan over de schreef, maar hier is jammer genoeg geen juridische bescherming voor. Ondanks het feit dat er begrip kan zijn voor de persoonlijke redenen waarom mensen met hiv niets zouden zeggen, zal dit niet aanvaard worden als een reden om afstand te doen van de verantwoordelijkheid die ze hebben.

Er rust inderdaad een onaangename zwaarte op de verantwoordelijkheid van mensen met hiv. Dit is bijna onvermijdelijk. Juridisch kunnen er wel verzachtende omstandigheden zijn die de positie van de seropositieve kunnen verklaren, maar dit helpt het 'slachtoffer' niet. Mensen met hiv moeten hier de gevolgen van hun daden dragen.